Okres

Epoka Pierwszej Republiki Czechosłowackiej w architekturze Opawy charakteryzowała się utrzymującym się wpływem Wiednia, stopniowo jednak na wpływ ten nakładało się oddziaływanie nowych centrów kulturowych, związanych z powstaniem republiki i kształtowaniem się ówczesnej kultury architektonicznej. Ważną rolę odgrywały władze miejskie Opawy, pewną pozycję zajmowała Praga jako centrum nowego państwa, coraz większy wpływ zyskiwało także Brno – zarówno jako stolica Ziemi Morawsko-Śląskiej, jak i istotny ośrodek nowoczesnej architektury w Europie Środkowej. Kolejnym nowo formującym się centrum stawała się pobliska Morawska Ostrawa, przekształcająca się w przemysłową metropolię o dużym znaczeniu gospodarczym.
W projektach i realizacjach uczestniczyli zarówno lokalni architekci (Karl Gottwald, Johann Kallita, Otto Reichner i in.) oraz budowniczowie (Erich Geldner, Julius Lundwall, Julius Vysloužil i in.), jak i twórcy z wymienionych ośrodków. Istotną rolę w przemianach miasta odgrywali projektanci urzędu krajowego, miejskiego urzędu budowlanego, a także prywatni przedsiębiorcy. Na pierwszym miejscu należy wspomnieć wiedeńskiego architekta Leopolda Bauera, rodem z pobliskiego Karniowa (cz. Krnov), którego dwie najważniejsze opawskie realizacje – dom towarowy Breda & Weinstein oraz kościół św. Jadwigi – powstały właśnie w tym okresie i jednocześnie stanowią kulminację jego twórczości. Z wiedeńskiego środowiska wywodził się również jego syn Harald, który w Opawie i na Śląsku zrealizował kilka mniejszych zleceń.
Spośród architektów zachodniej części Czechosłowacji w Opawie w okresie międzywojennym działali m.in. Gotthard Faika z Pragi czy Hanuš Zápal z Pilzna, a z Moraw Miloslav Kopřiva z Brna i bracia Lubomír i Čestmír Šlapeta z Morawskiej Ostrawy. Choć w drugiej połowie lat 20. Opawa utraciła status stolicy czeskiego Śląska na rzecz Brna, które w 1928 r. stało się stolicą Ziemi Morawsko-Śląskiej, to nadal zachowała istotną rolę społeczną i kulturalną, szczególnie w środowisku niemieckiej społeczności regionu. W północnych Morawach i na Śląsku pełniła podobną rolę, jaką w Czechach odgrywał Liberec.
Przejawiało się to w budowie nowych szkół i zespołów szkolnych, przebudowie i modernizacji gmachów publicznych i przestrzeni miejskich oraz w dążeniach do stworzenia nowoczesnych ram dalszego rozwoju urbanistycznego i architektonicznego. W tym kontekście dominowała architektura zachowawcza – nowy klasycyzm, Heimatstil i dekoratywizm, a w urbanistyce stosowano zasady oparte na idei miast-ogrodów. W historycznym centrum i w dzielnicach willowych pojawiały się sporadycznie przykłady niemieckiej Nowej Rzeczowości czy charakterystycznego dla czeskiego środowiska funkcjonalizmu, wiążącego się z formowaniem się elit czeskich.
Wspomniane konserwatywne podstawy stały się fundamentem dalszego rozwoju architektury w następnej epoce – okupacji Opawy przez hitlerowskie Niemcy i okresu II wojny światowej.