O obiekcie
Park Cesarza Józefa (obecnie park sady Svobody) powstał w pierwszej połowie XIX wieku jako jeden z parków założonych na miejscu południowej części wyburzonych murów miejskich. W latach 40. i 50. XIX wieku rozpoczęto wzdłuż linii parków budowę okrężnej alei, wzorowanej na wiedeńskiej Ringstrasse. Na południe od Parku Cesarza Józefa, na przedpolu dawnej Bramy Hradeckiej, ukształtował się nowy plac nazwany Dřevní trh (Holzmarkt, później Beethovena, dziś náměstí Svobody). Choć wzdłuż okrężnej alei powstawały już w drugiej połowie XIX wieku reprezentacyjne budynki publiczne, to w rejonie dzisiejszego placu náměstí Svobody i parku sady Svobody bardziej okazałe i wielokondygnacyjne domy zaczęły się pojawiać dopiero na przełomie XIX i XX wieku, a jego północno-wschodnia strona została zabudowana w latach 30. XX wieku, właśnie dzięki budowie drukarni Drechslera.
Drukarnia na końcu ulicy Panská (obecnie Masarykova třída) była najstarszą drukarnią w Opawie – już w 1716 roku prowadził ją Johan Schindler. W 1807 roku Josef Georg Trassler (właściciel od 1779 roku) rozpoczął tam wydawanie gazety “Troppauer Zeitung” (od 1918 roku pod nazwą “Deutsche Post”). W 1883 roku Alfred Trassler sprzedał drukarnię Adolfowi Drechslerowi. Nazwa Trassler utrzymała się dla zakładu druku książek i litografii aż do 1899 roku, kiedy to Drechsler zlecił oficjalne przerejestrowanie firmy i zmianę nazwy. Początkowo drukarnia mieściła się pod numerem 5 przy ulicy Poštovní (obecnie restauracja U Tiskárny) i była siedzibą nie tylko drukarni, lecz także redakcji gazet “Troppauer Zeitung”, tygodnika “Deutsche Woche”, czasopisma strażackiego “Österreichisch Schlesische Feuerwehr Zeitung” oraz opawskiego oddziału towarzystwa ubezpieczeniowego Dunaj. W okresie międzywojennym, gdy drukarnia Drechslera stała się największym tego typu zakładem w Opawie, przestrzenie starego, dwupiętrowego budynku przestały wystarczać. Dlatego w 1930 roku Adolf Drechsler zlecił opawskiemu architektowi i budowniczemu Erichowi Geldnerowi zaprojektowanie nowoczesnego budynku, zlokalizowanego pomiędzy starą drukarnią a terenem zakładu pogrzebowego Pietät. Trójkondygnacyjny budynek drukarni na planie prostokąta wyznacza pierzeję uliczną, a jednocześnie swoimi surowymi formami w duchu Nowej Rzeczowości wyraźnie kontrastuje z historyczną zabudową okolicy. Kubiczna bryła została w prawej części, na szerokości dwóch osi okiennych, nadbudowana . Parter, pokryty tynkiem strukturalnym, oddzielony jest od pozostałych kondygnacji wyraźnym gzymsem nadokiennym, obiegającym również naroża budynku. Parter ma sześć osi okiennych z wysokimi prostokątnymi oknami i oknami piwnicznymi oraz umieszczone na prawym skraju główne wejście , które podkreślone zostało obramowaniem w formie wałków o półkolistym profilu. Obok wejścia znajduje się płytka wnęka, prawdopodobnie przeznaczona pierwotnie na ogłoszenia. Wyższe kondygnacje mają siedem osi z szerszymi oknami. Budynek wieńczy wysunięty gzyms koronujący, a płaski dach przekształcono w taras z balustradą rurową. W pierwotnym, racjonalnym układzie wnętrz wprowadzono później zmiany w stylu postmodernistycznym. Na dziedzińcu, do starszej zabudowy o cechach historyzujących dobudowano parterowe lokale handlowe z przeszklonymi fasadami i drewnianą okładziną attyki. W latach 2001–2002 drukarnia została zaadaptowana na potrzeby siedziby ubezpieczalni Kooperativa według
projektu Kateřiny Kučírki z pracowni Baneba. W ramach adaptacji powstało nowe boczne wejście z ćwierćkolistymi schodami i zadaszeniem.
RR
