Willa Jaroslava Volenca

O obiekcie

Jednopiętrowa willa inżyniera budowlanego i emerytowanego urzędnika państwowego Jaroslava Volenca, położona w północnej części dzielnicy willowej na wzgórzu Kylešovický kopec, gdzie zabudowa jednorodzinna rozwijała się od przełomu XIX i XX wieku, wyróżnia się zróżnicowaną kompozycją brył o kubicznych formach, płaskich dachach i oknach pasmowych. Usytuowanie domu w ogrodzie z ozdobnym przedogródkiem odpowiada koncepcji inspirowanej ideami miast-ogrodów. W bryle willi dominuje centralna prostopadłościenna część budynku, do której dołączone są kolejne kubiczne elementy: werandy, ryzalit pokoju dziennego, wykusz z oknami na południowo-zachodnim narożu, ryzalit od strony ogrodu z tarasem na poziomie piętra oraz pionowa część klatki schodowej z zaokrąglonym motywem schodowego ryzalitu. Oprócz cokołu z prostym gzymsem, budynek dzielą subtelne gzymsy koronujące na wysokości płaskich dachów. Wewnętrzny układ, odzwierciedlony w kompozycji bryły, obejmuje werandę, dwubiegową klatkę schodową prowadzącą na piętro oraz hol z pokojami mieszkalnymi po stronie wschodniej, południowej i zachodniej. W formie domu obecne są zarówno motywy modernizmu sprzed I wojny światowej, jak i echa nadchodzącego funkcjonalizmu. Ich równoczesne zastosowanie świadczy o tym, że Volenec był przede wszystkim inżynierem budownictwa i w tym projekcie próbował odzwierciedlić aktualne tendencje, nie mając doświadczenia artystycznie dojrzałego architekta. Mimo to stworzył dość gustownie zaprojektowaną willę, która znalazła swoje miejsce wśród nowoczesnych realizacji indywidualnego budownictwa mieszkalnego okresu międzywojennego. Dom został niedawno odrestaurowany, łącznie z wymianą stolarki drzwiowej i okiennej oraz wykonaniem nowego ogrodzenia, jednak w pewnym stopniu zachował swój pierwotny wyraz architektoniczny.


MSt

Literatura

  • Romana Rosová – Martin Strakoš (eds.), Průvodce architekturou Opavy, Ostrava 2011, s. 95.
  • Jindřich Vybíral, Opavská architektura v letech 1918–⁠1929, Časopis Slezského muzea, série B – vědy historické, 35, 1986, s. 178–179.