Harald Bauer

Dzieła architekta:
- dom mieszkalny Ericha i Fritza Käufler, Dolní schody 1912/8
- dom mieszkalny ze sklepem Friedy Teitelbaum, Horní náměstí 379/61

Architekt i projektant wnętrz Harald Bauer urodził się w Adamovie jako drugi syn architekta Leopolda Bauera i jego żony Laury Bauer, z domu Ficker. Oprócz starszego brata (Otto 1901–⁠1990), Harald miał także młodszą siostrę Gerdę, urodzoną w 1903 roku. Ojciec wspierał talenty artystyczne swoich dzieci już od wczesnego młodości. W 1921 roku Harald ukończył szkołę przemysłową w Wiedniu, po czym przez sześć lat odbywał praktyki w różnych firmach budowlanych w Klagenfurcie i w Wiedniu. W latach 1926–⁠1928 studiował przez trzy semestry w Akademii Wiedeńskiej u architekta ekspresjonisty Clemensa Holzmeistera. Równocześnie był zatrudniony w wiedeńskim atelier ojca, co być może uniemożliwiło mu ukończenie studiów i doprowadziło do przeniesienia się do Opawy, gdzie od 1929 roku pracował początkowo jako kierownik budowy, a od 1931 roku jako niezależny architekt. We wczesnej twórczości stosował zasady dekoratywizmu, ekspresjonizmu i Heimatstil, łącząc je z pojawiającymi się formami Nowej Rzeczowości. Współpracował z ojcem przy projekcie i budowie domu towarowego Breda & Weinstein, rozbudowie sanatorium w Jeseníku (Gräfenberg) oraz adaptacji zamku w Štemplovcu. Wśród samodzielnych realizacji w Opawie warto wymienić dom mieszkalny braci Ericha i Fritza Käuflerów przy ulicy Dolní schody 1912/8 oraz dom mieszkalny ze sklepem „TEBA” Friedy Teitelbaum z lat 1935–⁠1936 w „špalíčku” za ratuszem przy rynku górnym - Horní náměstí 379/61, będący przykładem Nowej Rzeczowości w twórczości Bauera. W Karniowie (cz. Krnov) zaprojektował dom jednorodzinny przy ul. Pivovarská 292/16 dla dr. Arthura Goldbergera. Bauer działał także jako architekt wnętrz. Projektował wnętrza m.in. dla bankiera Hansa Gesslera, kupca Davida Weinsteina oraz małżeństwa Leo i Helly Breda. Zajmował się również architekturą handlową i przemysłową. Prawdopodobnie w związku ze śmiercią ojca w 1938 roku powrócił do Wiednia, gdzie w latach 1938–⁠1939 przez krótki czas działał jako niezależny architekt. Podczas II wojny światowej był zatrudniony jako pracownik cywilny Luftwaffe, projektując obiekty wojskowe (lotniska, obozy, szpitale wojskowe itp.) w różnych miejscach Europy, m.in. na Krecie, w Rumunii, Hiszpanii i na Morawach. Od 1945 roku pracował w Wiedniu jako kierownik działu projektowego w atelier Karl Kupsky, później znów jako niezależny architekt. W 1946 roku został członkiem Austriackiego Związku Inżynierów i Architektów (Österreichischer Ingenieur-Architektenverein), od 1952 członkiem Towarzystwa Artystów Plastyków w Wiedniu (Künstlerhaus), a w 1965 przystąpił do Związku Socjalistycznych Akademików, Intelektualistów i Artystów (Bund sozialistischer Akademiker, Intellektueller und Künstler). Zajmował się przede wszystkim budową infrastruktury i projektowaniem zakładów przemysłowych, takich jak elektrownie wodne czy kotłownie nowoczesnych osiedli. Opracował projekt kaplicy adwentystów w Wiedniu (we współpracy z Karlem Kupskym, 1948–⁠1950, Nussdorfer Strasse 5). Do jego innych prac z tego okresu należą m.in. budynek administracyjny elektrowni wodnej w Kaprunie, elektrownia wodna Wallsee-Mitterkirchen, czy kotłownie trzech wiedeńskich osiedli. Po II wojnie światowej jego projekty i realizacje były doceniane także pod względem zastosowania zaawansowanych rozwiązań technicznych. W drugiej fazie twórczości Bauer projektował z uwzględnieniem aktualnych zasad i form nowoczesnej architektury, w duchu późnego stylu międzynarodowego.

MSt